19 maart - Bezoek project Cordaid kinderstem - Don Bosco
Na een goed strandfeestje, vanmorgen vertrokken voor ons allerlaatste kleine tuktuk ritje. Zoveel pech, onzekerheid en angst er was bij de start in Mumbai, des te zelfverzekerder en roekelozer we Chennai doorkruisde. Hilariteit ten top voor ons, maar ook zeker voor de Indiers die met grote ogen het spektakel aanschouwden. Fantastische ontvangst bij 1 van de opvanghuizen van de Don Bosco stichting, die met steun van Cordaid Kinderstem vele kinderen opvangt. De kids waren uitzinnig van vreugde, we kregen grote bloemenkransen en hebben ere-rondes gereden met wel 15 kids in onze tuktuk. Vervolgens de tuktuks 'ontpimpt' en alles weggegeven: vlaggetjes, ballonnen, toeter etc.
's Middags een bezoek gebracht aan een schooltje in een sloppenwijk. De wijk bestaat uit enorme nauwe gangetjes, heel veel vuil, kleine hokjes (met sneeuw-TV) en zoveel aardige mensen. Indrukwekkend en fijn om te zien dat het geld zeer goed gebruikt kan worden om de kinderen die hier leven een kans te geven op een goede toekomst.
Bekijk hier de foto's
Dit was dan ons laatste blog, wij rusten nog twee dagen uit en vliegen dan terug naar Nederland. Als laatste nog enkele korte filmpjes van de afgelopen dagen:
Enthousiaste schoolkinderen bij onze tuktuk
Reparatie remmen aan de kant van de weg
Gewoon met een geit op motor
Een van de vele stukjes slecht wegdek
Bezoek tempel waar men 24 uur zingt
Bijna aanrijding tussen team 16 en een koe
| 
 |
18 maart - Van Velore naar Chennai, 160 km
De laatste loodjes...
Vandaag niet de hoofdweg gekozen, maar een creatieve route over kleine (slechte) weggetjes door dorpjes naar Chennai. We zijn in de Tamil regio, de bevolking is donkerder, de mannelijke sarongs kort en de horens van de koeien gekleurd en versierd met bellen. Wat een fascinerend land. Alles liep voorspoedig totdat 35 km voor de finish team 16 ineens met piepende banden tot stilstand kwam. Een volledig vastgelopen versnellingsbak zou flink roet in het eten gooien. Geen monteur beschikbaar en dus een creatieve oplossing bedacht. Beide aandrijfstangen gedemonteerd, sleeptouw tussen de tuktuks en zo over de finish gekomen. We zijn er, tijd voor een koud Kingfisher biertje!
Bekijk hier de foto's |  |
17 maart - Van Hosur naar Velore, 150 km
Van stalker tot Wedding crash
Omdat we de dag ervoor lekker door konden rijden vandaag slechts 150km voor de boeg, waarbij we ruim 700 meter zouden dalen. De vroege ochtend dus slapend voorbij laten gaan en daar kregen we al snel spijt van. Aangekomen bij de tuktuks bleek een van de achterbanden van Chris en Mischa lek te zijn. Wisselen lukte eerder in 42 seconden dus gingen we voor een record maar dat ging snel mis. Een van de bouten draaide mee en na ruim een uur "beitelen" met schroevendraaier en tang hadden we de bout door. Daarna snel kilometers gemaakt samen met een bebaarde 'motor'-stalker. Na een uur ging het bij ons mis, het vermogen was weg en we kwamen de berg niet meer op. We dachten aan een oververhitte motor maar het mechanic team dat toevallig voorbij kwam constateerde een gat in de zuiger. Een dure reparatie die bijna anderhalf uur duurde. Vervolgens snel op weg om voor het donker binnen te zijn. Dat ging goed tot 5 km voor het hotel, toen wilde de motor wederom niet verder. Vicky vooruit gestuurd om hotel en mechanics te regelen. De bobine bleek defect en zo moesten we het laatste stukje in het donker naar het hotel. Al met al een dure dag met ruim 5000 Rupee (75 euro) aan reparaties. Na even douchen op zoek naar een restaurant maar Vicky had natuurlijk iets bijzonders gevonden: even wedding crashen bij de naburige trouwerij!
Bekijk hier de foto's |  |
16 maart - Van Mysore naar Hosur, 185 km
Tuktuk omgedoopt tot ziekenwagen
De opstart vanmorgen was niet geheel vlekkenloos. Deze keer had de tuktuk geen problemen maar moesten Chris en Vicky letterlijk ingeladen worden na een wc-nacht. Kortom de achterbank werd omgedoopt tot ziekenboeg en Mischa en Koen zaten de hele dag achter het stuur. Op de route vandaag lag de IT stad Bangelore met 7 miljoen inwoners. Onmogelijk om zelf de weg hierdoorheen te vinden dus een tuktuk taxi gecharterd om ons in 1,5 uur er doorheen te loodsen. Na vele stops en wc rollen aangekomen in Hossur, een grote vieze saaie voorstad van Bangelore. Het superdeluxe hotel met zwembad maakt echter veel goed.
Bekijk hier de foto's |  |
15 maart - Van Kushar Nagal naar Mysore, 90 km
Tegenstellingen
Vanochtend vroeg vertrokken uit het vieste hotel dat we tot op heden hebben aangedaan, alles was smerig en de kakkerlakken waren talrijk. De resterende 90 km van de dag ervoor moesten we deze dag die bedoeld was als rustdag inhalen. Dat ging met slechts 1 zelf verholpen mankementje (aanlopende beschermkap van het vliegwiel die we hebben verwijderd) waardoor we om 12:00 in Mysore aankwamen bij het hotel waar ook de andere teams zitten. Er bleken in totaal gister 6 teams niet de eindstreep te hebben gehaald die langzaam binnendruppelden in het super deluxe hotel met zwembad op het dak! Een prachtige plek om uit te rusten alvorens we de dag van morgen aanvangen.
Bekijk hier de foto's |  |
14 maart - Van Puttur naar Kushal Nagar, 120 km
Donker
Vol goede moed begonnen we al om 7:00 de dag, gister verliep de dag na de remmen reparatie voorspoedig dus hoefden we vandaag maar 210km te maken naar Mysore, waar we een rustdag zouden hebben. Toen we na de middag halverwege waren ging het mis. Onze maatjes Chris en Micha konden de berg niet meer op. Er bleek een rem vast te zijn gelopen net zoals wij enkele dagen geleden hadden. Echter bleek al snel de koppeling ook niet meer te werken. Na zelf een reparatiepoging te hebben gedaan waarbij de rem werd gelost belden we het mechanic team. Deze hadden het echter al druk en zaten 150 km van ons vandaan. Zelf de tuktuk toen met moeite over de berg naar een garage gesleept. Men ging daar aan de gang op tempo standje India, oftewel 10 man om de tuktuk en niemand in actie. Uiteindelijk hebben we er bijna 7 uur gestaan waarna onze eigen monteurs de tuktuk zodanig hebben gerepareerd dat er weer mee kon worden gereden. Het was al donker en dus Mysore onhaalbaar want straatverlichting kennen ze hier niet en op de kleine wegen is het dan levensgevaarlijk zeker gezien de tuktuk ook geen verlichting heeft. Onder begeleiding na 2 uur langzaam rijden in een vreselijk vies hotel aangekomen. Hier dus morgen snel weg en hopen dat we rond de middag in Mysore aankomen om ook nog iets van de rustdag mee te pakken.
Bekijk hier de foto's |  |
13 maart - Van Murudeshwar naar Puttur, 210 km
Een dagje bezinning
De opstart was niet vlekkenloos aangezien de remmen het nog steeds niet deden. Kortom onder escorte naar een werkplaats geleid en de reparatietijd benut door een Islamitische school te bezoeken. Honderden kindjes probeerde een glimp van die Nederlanders met gekleurde tuktuks op te vangen en wij bezochten een aantal klasen. Om half 12 eindelijk vertrokken en geen problemen meer gehad, afgezien van zeer slechte wegen en druk verkeer. Onderweg tot bezinning gekomen bij de bekende Krishna tempel in Udupi en bij aankomst hier in Puttur bleek er een heiligfeest gaande te zijn. Naast de tempel wordt een 20 meter hoge praalwagen gebouwd, waarmee men over een week hun God zal vervoeren. Vele uitnodigingen voor deze gebeurtenis afgeslagen want morgen een lange etappe voor de boeg door de bergen.
Bekijk hier de foto's |  |
12 maart - Van Palolem naar Murudeshwar, 150 km
De wet van de remmende voorsprong
De afgelopen etappe was de zwaarste tot op heden. Niet zozeer vanwege de afstand maar door de grote tegenslagen. We begonnen met 3 uur vertraging door een remschijf in 4 stukken, versleten koppelingsplaten en een verstopte luchtfilter. Deze konden in de ochtend door de crew worden verholpen. Vervolgens bleek het chassis gescheurd waarvoor we in een primitieve garage 2 uur moesten lassen. Toen we eindelijk onderweg waren bleek na 80km de tuktuk niet meer vooruit te willen. Oorzaak, een oververhitte rokende achterrem doordat deze volledig blokkeerde. Tevergeefs dit met hulp van locals geprobeerd te maken. Gelukkig kwam het onderhoudsteam langs en met 1 uur vertraging konden we weer verder. Even leek het goed te gaan maar de laatste kilometers bleken de remmen weer te protesteren. Met moeite het hotel bereikt, alwaar de mechanics tot diep in de nacht hebben liggen sleutelen aan een kapotte remcillinder. Naast het hotel staat een 50 meter hoog beeld van Shiva, de hindoe god die staat voor vernietiging ... kor tom we hadden weinig anders kunnen verwachten vandaag.
Samenvatting:
- Lange dag met meer stilstaan in de bloedhitte, dan rijden
- 8 euro aan reparaties kwijt!
- handen hebben het zwaar: stinkend en vet van de benzine, zwart van het sleutelen en vol schrammen en blaren.
Morgen hopelijk meer geluk.
Bekijk hier de foto's |  |
11 maart - Rustdag Palolem, 0km
Het is maar goed dat we vandaag een rustdag hebben. De schouders zijn stijf en aan de tuktuk moet nodig gesleuteld worden. De ducttape en de tierips zijn bijna op en er zijn 3 grote storingen. Allereerst is gister met een knal de linker remtrommel uit elkaar geklapt, dat was dus de laatste 30km rustig rijden met maar 1 remmend wiel. Verder hebben we nieuwe koppelingsplaten nodig en is de verlichting achter uitgevallen. Hopelijk krijgen we dat vandaag allemaal voor elkaar want zonder goede remmen gaan we hier morgen niet weg.
We zitten hier in resort Dreamcatcher. Het maakt de naam helemaal waar, nadat je vanaf de hoofdweg tussen wat sloppen door bent gelopen kom je in een echt paradijsje. Een groene oase met huisjes met hangmatten tussen de palmbomen. Vanaf ons eigen terras aan de rivier (die in de zee overgaat) kijken we naar voorbij komende bootjes en bloggen wat. De WIFI verbinding laat zelfs een klein filmpje toe!
Klik hier om te zien hoe we dinsdag een dorpje passeerden.
|
10 maart - Van Rajapur naar Palolem, 220km
Holy holy
Al struikelend over hotelgasten die slapend op de gang liggen, om 7 uur vertrokken samen met team 16, Chris en Mischa. Er staat 220 km op de planning wat met een gangetje van 25 km per uur wederom een lange dag betekent. Met opkomende zon en een frisse bries de eerste 80 km gemaakt zonder enig probeem. Besloten om een route afwijkend van het roadbook te nemen langs de kust. Een prachtige route met slechte kwaliteit weg brengt ons op bijzondere plaatsen. Zo bekijken we vanaf een brug hoe de zandwinning vanuit zee op zeer primitieve manier plaatsvindt. Daarna drinken we wat bij een Indier die heel gastvrij al zijn bezittingen toont en zijn zoon een palmboom instuurt om een kokosnoot te regelen. Even later worden we op de weg staande gehouden door jongeren die het Holy holy feest vieren. Ze zijn in een beste stemming en strooien zichzelf onder de blauw/paarse poeder, wat ze ook bij ons proberen.
Bekijk hier de foto's |  |
9 maart - Van Poladpur naar Rajapur, 240km
Oververhit
Wederom een fantastische dag over het Indiase 'platte'-land. Net zoals bij honden en hun eigenaar, gaan wij en de tuktuk ook steeds meer op elkaar lijken. Des te vroeger we starten des te humeuriger zijn de eerste uren. Deze ochtend waren het de remmen. Na een afdaling van ongeveer 900 meter hielden ze ermee op. Stomtoevallig kwamen we op dat moment net de montage wagen tegen en deed Ganesh gelukkig zijn werk. Helaas gold dit niet voor zijn hele naam (Ganesh Express) aangezien we wel 6 keer zijn gestopt vanwege oververhitting. Dit uit zich voornamelijk op het moment dat je tijdens een zware klim net een vrachtwagen hebt ingehaald. Er valt niet meer te koppelen en je vermogen valt weg. Kortom snel de berm in om het motorblok af te laten koelen. Het weer helpt ons daarmee niet, aangezien de temperatuur stijgt naar zeker 40 graden. De gemoederen in de tuktuk raakte ook nog bijna oververhit aangezien de 'koppel'-kwaliteiten van Vicky, volgens Koen, niet op niveau waren. Ach ja als oudere zus los je dit uiteindelijk op door Koen 's avonds te trakteren op een tweede avond zonder internet en kakkerlak nummer 1 !
Bekijk hier de foto's |  |
8 maart - Van Pune naar Poladpur, 140km
Een etappe vol verliezen.
Na een meditatieve nacht werden we gewekt door het gekrijs van een pauw. We dachten dat Mumbai al druk was op zondagochtend, maar Pune in de maandagochtendspits is echt gekkenwerk. Met veel moeite en nog meer angstzweet wist Koen ons veilig door het verkeer te manouvreren. Wederom viel onze tuktuk twee keer binnen een halfuur uit en wilde niet meer verder. Onder toezient oog van tientallen Indiers werd de tuktuk even rust gegund om daarna de bergen te bedwingen. Prachtige dorpen, hutjes en vrolijke mooie mensen. We rijden samen met een ander team omdat dit stukken gezelliger, veiliger en vooral handiger is. Met name vandaag aangezien we regelmatig iets verloren: bumper, uitlaat, twee zonneschermen, NL vlag, toeter, bloemenkrans, reserve benzinetank en bijna ons voorwiel. Onze rijstijl vandaag verfijnt door de persoon op de achterbank meer taken toe te bedelen. Niet alleen kaartlezen, meekijken, richting aangeven, nekmassages en toeteren maar ook meehangen in de bochten zorgt voor een efficientere bergafdaling. Kortom Vicky haar gewicht (wat met de dag daalt) kwam goed van pas al hangend buiten de tuktuk (zie ons logo). Helaas schrok menige aap hier zo enorm van dat er op de foto's niet veel meer dan een staart te zien is. In de schemer het dorp Poladbur ingereden, alwaar we door de politie werden verwezen naar de Hotel Golden Palace. De marketeer die deze naam heeft verzonnen zal dit jaar geen bonus verdienen ............. Koen ziet opeens het nut in van al zijn nieuwe vakantie items: zemen handdoek, zijden lakenzak en hoofdlamp (de electriciteit viel namelijk uit bij het aandoen van de airco).
Bekijk hier de foto's |  |
7 maart - Van Bombay naar Pune, 160km
Na het bestickeren en pimpen van onze tuktuk, wenste het consulaat ons een behouden reis. Met 18 tuktuks in colonne Mumbai uitgereden met voorop de perswagen. Wat gaaf!!! Natuurlijk duurde het niet lang voordat de groep uiteen lag en de eerste pechgevallen er waren. Van lekke banden tot sleepacties, van zoektochten tot aanrijdingen. Onderweg veel beleefd. Vooral de reacties van de mede weggebruikers zijn erg grappig, veel 'high fives' en we worden veel gefotografeerd. Nu overnachting in Pune bij het Bagwan meditatie centrum, samen met team 16.Bekijk hier de foto's |  |
6 maart - Proloog
Na een ochtend India op zijn best met vele toezeggingen en weinig actie was het eindelijk tijd voor onze eerste ontmoeting met ons vervoermiddel voor de komende 2 weken. Een vuilnisbelt was de oefenplaats alwaar we GEEN sleutel kregen overhandigd van onze knal oranje tuktuk. Voor het starten werden creatief enkele draden doorverbonden maar bij deze creatieve oplossing bleef het niet. Met een camerateam op de achterbank reden we met gevaar voor eigen leven na wat oefeningen de chaos in. Ook de toeter doet het namelijk niet en die is hier het aller belangrijkst. Na wat gestrandde teams te hebben geholpen aangekomen op onze startplek van morgen: de hippe club Zenzi alwaar we vanavond met de Bollywood sterren een feestje gaan bouwen.Bekijk hier de foto's |  |
5 maart - Aankomst Bombay
Om 2 uur 's nachts zijn we in Bombay aangekomen. De truien konden opgeborgen worden, zelfs midden in de nacht is het boven de 30 graden. Een taxi was zo geregeld en na 45 minuten tussen de slapende mensen door te hebben gereden kwamen we aan in een prima hotel. Na een paar uur slaap de hectiek ingedoken. Morgen de eerste kilometers in onze oranje tuktuk!Bekijk hier de eerste foto's |  |
7 februari - Kick-off Zandvoort
Op 7 februari was de officiële kick-off. Een dag op circuit park Zandvoort waar we naast veel praktische informatie en een presentatie van Isa Hoes (ambassadrice van Cordaid Kinderstem) ook de eerste tuktuk meters maakten! |  |
|
